Marcepanowo

Nanjala Nyabola

O tym co dzieli i łączy feministki pisze Nanjala Nyabola:

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2010/aug/16/western-global-feminism-third-world

Swoją drogą bardzo interesujący tekst, co prawda nie wnoszący wiele nowego, jednak pozwala spojrzeć na nie-zachodni feminizm (między innymi womenizm) z innej perspektywy, tym, które/którzy tej perspektywy jeszcze nie dostrzegły/li.

All feminism has so far proven itself better at identifying oppression than in identifying freedom – and it is in this gap that the debates arise.

Kenyan Nobel peace prize winner Wangari Maathai. Photograph: Martin Godwin

Wczoraj minęło siedem miesięcy od Kongresu Kobiet. Kongresu, z którym się nie utożsamiam, nie solidaryzuje – czuję jakby nie był skierowany do mnie, ani do większości kobiet w Polsce. Dzisiaj znalazłam ważne dla mnie głosy w dyskusji, głosy kobiet, które myślą podobnie jak ja. Udział w tej dyskusji wzięły Beata Kozak, Anna Lipowska-Teutsch i Agnieszka Mrozik.

W związku z moim nowy znaleziskiem postanowiłam przypomnieć istotne, z mojego punktu widzenia, głosy krytyczne.

Mrozik, P. Szumlewicz: Kongres Kobiet – stracona szansa

B. Kozak, A. Mrozik, A. Lipowska-Teutsch: Kongres Kobiecistyczny

Ewa Charkiewicz: Nie w moim imieniu. O Kongresie Kobiet Polskich i neoliberalno-konserwatywnym zwrocie feminizmu w Polsce.

Abortion Worldwide: A Decade of Uneven Progress

Raport sporządziły Susheela Singh, Rubina Hussain, Akinrinola Bankole and Gilda Sedgh, będące niezależnymi konsultantkami przy Instytucie Guttmacher. Raport w języku angielskim można ściągnąć klikając na link poniżej:

http://www.guttmacher.org/pubs/AWWfullreport.pdf

Ps. Sama jestem na etapie drukowania sobie tego raportu więc przyznam szczerze, że tylko pobieżnie przeglądałam zawartość. Jak się zbiorę i znajdę chwilkę czasu, to może zrobię wpis z najważniejszymi informacjami (już po polsku).

Mariana Katzarowa (założycielka Reach All Women in WAR, nagrody im. Anny Politkowskiej)

Nieważne jak wiele kobiet podobnych do Anny i Natalii zostanie zabitych, na świecie wciąż będzie tysiące kobiet, które będą walczyły o przestrzeganie praw człowieka, o prawdę, abyśmy mogły wspólnie przeciwstawić się, wspólnie powstać.

Azar Nafisi (Autorka książki: „Czytanie Lolity w Teheranie”)

Irackie kobiety są tak widoczne i tak aktywne, że rząd nie może po prostu odesłać ich do domu, mimo iż stara się najbardziej jak może aby eliminować ich obecność w życiu politycznym.

Leila Alikarami (prawniczka specjalizująca się w prawach człowieka działająca przy akcji Jednego Miliona Podpisów)

My, Irackie kobiety chcemy podstawowych praw: chcemy być równe mężczyznom, chcemy aby Iran ratyfikował sido(?), abyśmy miały prawne podstawy do walki z aspołecznym prawem (discommunity law). Bardzo ważne jest aby ludzie wiedzieli, że naszym celem nie jest tylko zbieranie podpisów, chcemy podnieść świadomość; w naszych szeregach działają członkinie, które tłumaczą kobietom w ich domach oraz na ulicach to aspołeczne prawo, a dopiero później proszą je o podpisanie

Mariana Katzarowa (założycielka Reach All Women in WAR, nagrody im. Anny Politkowskiej)

Jeden Milion Podpisów skupia wokół siebie bardzo niezwykłą grupę kobiet, które stojąc na ulicach Iranu i zbierając podpisy pod petycją o równość pomiędzy mężczyzną i kobietą okazują niezwykłą odwagę. Temat, który z naszego punktu widzenia wydać nam się może banalny, w Iranie nie jest, kobiety nie są tam równe mężczyzną w małżeństwie, nie dziedziczą tak jak oni, nie są traktowane równo podczas rozwodów oraz przy przyznaniu opieki nad dziećmi. Traktowane są jako obywatele drugiej kategorii.

Azar Nafisi (Autorka książki: „Czytanie Lolity w Teheranie”)

To ciekawe, że tym razem nagroda nie została przyznana jednej kobiecie, lecz grupie kobiet, które do tego nie działają w strefie wojny, tak jak laureatki w poprzednich latach. Tolerowanie i sprzeciwianie się ciągłej represji, która towarzyszyła im przez ostatnie 30 lat sprawia, że Irańskie kobiety jak najbardziej kwalifikują się do tej nagrody.

Leila Alikarami (prawniczka specjalizująca się w prawach człowieka działająca przy akcji Jednego Miliona Podpisów)

Generalnie coś zacznie się zmieniać, wierzymy, że ten proces powinien zacząć dziać się w społeczeństwie od dołu. Nie wierzymy, że rząd po prostu da nam prawa ponieważ Ci, którzy sobie praw nie wywalczyli mogą stracić je bardzo szybko

Azar Nafisi (Autorka książki: „Czytanie Lolity w Teheranie”)

Nagroda da tym kobietom międzynarodowe poparcie, ponieważ walka o wolność i prawa kobiet, to nie jest tylko sprawa Zachodu czy Wschodu.

Leila Alikarami (prawniczka specjalizująca się w prawach człowieka działająca przy akcji Jednego Miliona Podpisów)

Wydaje mi się, że zmiany w Iranie zaczną zachodzić, ponieważ ludzie są bardziej wykształceni, żądają swoich praw, podstawowych praw, zaczęli się ich domagać setki lat temu, więc to już najwyższa pora na zmiany.

Mariana Katzarowa (założycielka Reach All Women in WAR, nagrody im. Anny Politkowskiej)

Są skazywane na kary więzienia, grozi się im, są oskarżane o zagrażanie bezpieczeństwu narodowemu i łamanie porządku publicznego – to grupa dzielnych kobiet, które działają w niezwykle niebezpiecznych warunkach stając twarzą w twarz z groźbami i niebezpieczeństwem, zupełnie jak Anna i Natalia. Dlatego myślę, że to zaszczyt, że to właśnie im została przyznana tegoroczna nagroda Anny Politkowskiej.

Raw in WAR

Gender Studies ISNS UW, Fundacja im. H. Bölla w Polsce i Fundacja Feminoteka
serdecznie zapraszają na debatę
20 lat – 20 zmian

Prawa kobiet w debacie publicznej w okresie transformacji ustrojowej

inaugurującą rok akademicki 2009-2010 Gender Studies UW

Auditorium Maximum UW (stary BUW)

6 listopada 2009, godz. 18.00

W debacie udział wezmą:

Prof. dr hab. Bożena Chołuj

Prof. dr hab. Małgorzata Fuszara

Prof. dr hab. Jacek Kurczewski

Spotkanie poprowadzi: dr Agnieszka Graff

Jak przez ostatnie 20 lat kształtowała się debata publiczna wokół praw kobiet? W jakim stopniu jest merytoryczna, a w jakim zideologizowana? Co popycha ją naprzód: polityka, czy inicjatywy oddolne: organizacje pozarządowe, inicjatywy uniwersyteckie, Gender Studies?

Debata odbywać się będzie wokół raportu “20 lat – 20 zmian. Kobiety w Polsce w okresie transformacji 1989-2009″ Fundacji Feminoteka i Heinrich Böll Stiftung w Polsce, a także książki „Ścieżki emancypacji. Osobista teoria transfomacji ustrojowej w Polsce“, autorstwa prof. Jacka Kurczewskiego Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2009).

Zapraszamy do dyskusji!

“Spójrz, jej oczy są szeroko otwarte”

“Spójrz, jej oczy są szeroko otwarte”

(“Regarde, elle a les yeux grand ouvertes”)

reżyseria: Yann Le Masson, Nicole Grand Francja 1980, 80 min

film w języku francuskim z polskimi napisami

MLAC (Mouvement pour la Liberté de l’Avortement et de la Contraception – Ruch na rzecz Prawa do Aborcji i Antykoncepcji), feministyczne stowarzyszenie, założone we Francji w 1973 roku, zrzeszało rzeczniczki planowania rodziny, aktywistki ruchu wyzwolenia kobiet oraz działaczki na rzecz zdrowia kobiet. Celem MLAC była pomoc kobietom, pragnącym dokonać aborcji w krajach, w których obowiązywał jej zakaz. W zależności od regionu, grupy MLAC pomagały kobietom albo organizując wyjazdy do krajów, w których aborcja była legalna (Holandia, Wielka Brytania), albo umożliwiając im przerwanie ciąży w ich miejscu zamieszkania. Aktywistki MLAC organizowały też kampanie i demonstracje na rzecz prawa do legalnej aborcji. Wraz z wejściem w życie prawa Veil, które w 1975 roku zalegalizowało aborcję we Francji, dzialalność MLAC zaczęła powoli ustawać.

28.10, środa Warszawa KINO.LAB, 18.00
www.sprawiedliwoscreprodukcyjna.pl

http://www.socjalistyczna.pl/czas-na-publiczna-dyskusje-o-wynagradzaniu-pracy-domowej-kobiet/

W Polsce jest około 6 milionów kobiet pracujących nieodpłatnie w domu, które określa się jako “niepracujące”. Ta ogromna grupa nie ma zagwarantowanych indywidualnego ubezpieczenia zdrowotnego ani prawa do emerytury. W debacie publicznej są dziś zupełnie niewidoczne, nikt nie upomina się o ich interesy. Ale problem dotyczy nie tylko niezatrudnionych gospodyń domowych, lecz także kobiet, które jednocześnie pracują i prowadzą dom. W myśl utartego w naszym kraju przekonania praca zawodowa nie zwalnia ich od „domowych obowiązków”.

Galeria LETO Warszawa ul. Hoża 9c, 00-528

od 2009-11-06 do 2009-11-28

FFT to pierwsza solowa wystawa Alexandry w Warszawie. Po udanym debiucie w galerii LETO, we wspólnej wystawie DOUBLE CHECK wraz z Małgorzatą Skrzetuską, Alexandra tym razem anektuje całą przestrzeń tylko i wyłącznie dla siebie. Jej nieposkromiona i bezkompromisowa wyobraźnia odurza intensywnością motywów i barw. Stajemy na krawędzi rzeczywistości i snu. Wyimaginowane postaci krążą po płótnach, jak po odrębnych autonomicznych przestrzeniach. Obrazy stają się „oknami” dziwacznego sanatorium, w którym skrywają się naprzemiennie lęki i żądze. Świat tworzony przez Alexandrę to konglomerat dziwacznych zdarzeń, fobii, zakłamań, bogobojnych akcentów w zderzeniu z nieposkromioną seksualnością.

Źródło: klik

Galeria Leto: klik

Strona Alexandry Urban: klik

Inne prace:

Cena: Wstęp wolny

IV Feministyczny Salon Historyczyny

Opis:

Feministyczny Salon Historyczyny
Spotkanie/Pokaz filmu

IV Feministyczny Salon Historyczny – Budowniczynie Polski Ludowej.

Propaganda komunistyczna utrwaliła obraz traktorzystki lub murarki o silnych dłoniach, która z uśmiechem na twarzy pokonuje fizyczne trudności i buduje świetlaną przyszłość ojczyzny.
Kim były kobiety, które tak żarliwie przystąpiły do materialnej a przede wszystkim ideologicznej budowy Polski Ludowej? W co wierzyły przystępując do kolejnego planu, jakie marzenia wiązały z narzuconym lub z wywalczonym przez nie same ustrojem. Na te pytania porozmawiamy w gronie ekspertów z dziedziny historii i socjologii a także usłyszymy głos autentycznej bohaterki walki z analfabetyzmem.