Od 32 sekundy:

„Sworn virgin (zaprzysiężona dziewica, dziewica Kanunu) jest to osoba spotykana przede wszystkim w Albanii, ale także w Bośni i południowej Serbii – jest to kobieta, która obiecała żyć jak mężczyzna. Decyzja jest spowodowana kwestiami czysto socjalnymi – niewystarczająca liczba mężczyzn w rodzinie.

The New York Times - The Sworn Virgins of Albania (Qamile Stema, 88)

Podczas gdy prawa kobiet zakorzeniają się w stolicy, w północnej Albanii tradycja nie zmienia się. Mężczyźni posiadają siłę polityczną i społeczną. Istnieje tylko jeden sposób aby kobieta posiadła te same prawa co mężczyźni – musi wybrać życie w celibacie i pozostać zaprzysiężoną dziewicą.

Antonia poznała Pashkę w 1984. Mimo iż Pashka sama zadecydowała o zostaniu mężczyzną , pomysł narodził się dzięki okrutnej przeszłości.

Mój ojciec zmarł, gdy moja matka była ze mną w ciąży co przysporzyło mi wiele cierpienia w moim dzieciństwie. Kiedy miałam rok moja matka mnie porzuciła, zostałam wychowana przez mojego wuja i matkę mojego ojca.

The New York Times - The Sworn Virgins of Albania

Była jedynym żywicielem rodziny, gdyby wyszła za mąż musiałaby porzucić swojego wuja i babkę i zamieszkać ze swoim mężem. Wtedy jej wuj zachorował i został wysłany do odległego szpitala.

Jako kobieta nie miałam możliwości prowadzenia samochodu, musiałam iść wiele kilometrów, nosić spodnie tak aby nikt nie zauważył, że jestem kobietą.

The New York Times - The Sworn Virgins of Albania

W wieku 35 niezamężna i samotna Pashka miała już dość trudnego życia  kobiety. Postanowiła zostać zaprzysiężoną dziewicą. Dla Pashki był to wybór odmiennej płci kulturowej, nie seksualnej. Lesbijstwo w Albanii jest nieznane, ich kultura rozpoznaje tylko tradycyjne relacje między kobietami i mężczyznami. Pashka twierdzi, że nie żałuje nieposiadania dzieci ani zażyłości/intymności z mężczyznami.

Seks jest tak niewielką częścią życia, że w społeczeństwie, w którym tradycyjne role są tak silnie zakorzenione – nie jest to coś oni sami potrafią sobie wyobrazić.

The New York Times - The Sworn Virgins of Albania (Pashe Keqi, 78)

Pashka uważa, że następne pokolenia nie powinny jej naśladować.

Nie poleciłabym żadnej młodej dziewczynie tego, co ja sama wybrałam. Teraz życie jest dużo łatwiejsze, społeczeństwo jest bardziej ucywilizowane – szkoły, nauczanie wyższe, jest wiele opcji, ale na wypadek gdyby rozmyślały nad podjęciem decyzji, którą ja wybrałam polecałabym aby się po stokroć zastanowiły – ponieważ gdy raz już podejmiesz decyzję musisz się jej trzymać.

Antonia jest przekonana, że w północnej Albanii pozostało tylko około stu zaprzysiężonych dziewic. Wydaje jej się, że gdy postęp dotrze do tego odległego i dzikiego zakątka ziemi praktyka ta nie przetrwa.

Spodnie dają mi wolność – reportaż Gazety Wyborczej

Sławomira Walczewska
Damy, rycerze, feministki

O Polskim feminizmie wiedziałam tylko tyle, że istnieje. Szczerze powiedziawszy, kiedy zastanawiałam się czy kobiety w Polsce w jakikolwiek sposób walczyły o równouprawnienie w mojej głowie pojawiała się czarna dziura. Na lekcjach języka polskiego pomija się duże fragmenty biografii walecznej Orzeszkowej, która swoim piórem oraz swoimi działaniami próbowała wywalczyć nam – kobietom – lepszy byt, nie omawia się tekstów Hoffmanowej, której Pamiątka po dobrej matce mimo iż jest książką antyfeministyczną i głęboko konserwatywną pozwoliła spojrzeć na kobiety inaczej, a zachęty samej Hoffmanowej, aby pozwolić kobietom edukować się (by mogły być lepszymi żonami i ciekawszymi towarzyszkami mężczyzn, a nie by mogły jakoś słusznie tą wiedzę wykorzystać) pozwoliło wielu pannom zdobyć wykształcenie. Nie wspomina się także o czasopismach takich jak Ster [1895] czy Pierwiosnek [1838] w których pisano nie tyko o kobietach – drukowano także poezję i prozę utalentowanych kobiet, których szanse na dostanie się na łama oficjalnych czasopism redagowanych przez mężczyzn były bliskie zeru. Na języku polskim, gdy mówi się o Marii Konopnickiej nie mówi się, że była założycielką działającego przez trzy lata magazynu liberalno-demokratycznego o wdzięcznej i wiele mówiącej nazwie “Świt”, które było atakowane przez konserwatystów i kler, o którym było w Warszawie bardzo głośno przez cały czas jego istnienia, a na łamach którego autorka Roty walczyła o równouprawnienie kobiet. I dalej, gdy omawiamy Boya-Żeleńskiego, słynnego polskiego krytyka i tłumacza, nie mówimy o zacięciu z jakim walczył o prawo do aborcji. I stąd właśnie na hasło o historii polskiego ruchu feministycznego w naszych głowach pojawia się pustka – z przemilczenia. Sławomira Walczewska przełamuje milczenie – uzupełnia historię Polski poprzez dodanie wątku ruchu kobiecego. Książę czyta się lekko i przyjemnie, momentami jest dowcipna, momentami irytująca ale jest to bez wątpienia pozycja obowiązkowa. Walczewska omawiając niektóre zagadnienia przedstawia nam wachlarz poglądów na dany temat – nie przedtawia tylko własnego, o co mam do niej pretensje. Mimo, iż sama uznaje się za feministkę postanowiła praktycznie wszystkie swoje poglądy zatrzymać dla siebie, nie dowiadujemy się co ona, jako współczesna feministka, myśli i ma do zaoferowania.

Sławomira Walczewska: urodzona 25 czerwca 1960 roku w Częstochowie. Działaczka feministyczna i społeczna, filozofka, publicystka, eseistka, tłumaczka, redaktorka. Organizatorka corocznych Feministycznych Sesji Marcowych w Krakowie (od 1987 do 1995). Współzałożycielka Fundacji Kobiecej eFKa (w 1991 r.) i jej współprzewodnicząca. W ramach eFKi koordynowała m.in. projekt Akademia Feministyczna, Wybory Kobiet, Polki w Sejmie. Członkini-założycielka Sieci Kobiet Wschód-Zachód (NEWW, 1991) i Polskiego Stowarzyszenia Feministycznego (1991-1994). Członkini rad kilku organizacji, w tym: Centrum Praw Kobiet, Pracowni na rzecz Wszystkich Istot, Fundacji LGBT, Fundacji Kultura dla Tolerancji.

czy wiesz, ze na całym świecie

• więcej kobiet w wieku od 15 do 44 lat umiera na skutek przemocy niż na raka, malarię czy w wypadkach drogowych?
• w ciągu swego życia co trzecia kobieta zostaje pobita, zmuszona do uprawiania seksu lub pada ofiarą innych naruszeń praw człowieka?
• 70% zamordowanych kobiet ginie z rąk swoich partnerów?
• każdego roku rytualnym obrzezaniem zagrożone są dwa miliony dziewcząt?
• kobiety doświadczają przemocy i dyskryminacji zarówno w czasie wojny, jak i pokoju?
• konflikty zbrojne i brak politycznej stabilności prowadzą do coraz większego natężenia wszystkich form przemocy, w tym również gwałtów i innych form przemocy seksualnej?
• poziom przemocy w stosunkach międzyludzkich pozostaje wciąż wysoki nawet po zakończeniu konfliktów zbrojnych, także ze względu na powszechną dostępność broni?
• prawa kobiet są prawami człowieka?

czy wiesz, ze w Polsce

• przemoc domowa jest zjawiskiem powszechnym i dotyczy ona wszystkich warstw społeczeństwa, a nie tylko środowisk patologicznych?
• według badań CBOS z 2002 roku co ósma Polka przyznała, że co najmniej raz została uderzona przez partnera podczas małżeńskiej awantury?

Podejmij działania na rzecz praw kobiet

Przemoc symboliczna jest jedną z kluczowych, a nawet centralną kategorią teorii francuskiego socjologa Pierre’a Bourdieu.

Przemoc symboliczna jest to miękka forma przemocy, która nie daje po sobie poznać, że jest przemocą. Polega na uzyskiwaniu różnymi drogami takiego oddziaływania klas dominujących czy uprzywilejowanych na całość społeczeństwa i na klasy podporządkowane, by podporządkowani postrzegali rzeczywistość, w tym samą relację dominacji, której są ofiarą, w kategoriach percepcji i oceny, które wyrażają interes klas dominujących. W ten sposób podporządkowani postrzegają swoją sytuację jako naturalną lub nawet korzystną czy pożądaną dla nich samych, bo postrzegają rzeczywistość społeczną w kategoriach stworzonych przez klasy dominujące w celu legitymizacji ich dominującej pozycji.

(…)

Przemoc symboliczna jest najskuteczniejszą formą sprawowania władzy nad klasami podporządkowanymi, gdyż z reguły nie dostrzegają one nawet, że jest to forma przemocy. Są one przekonane, że jest to naturalny porządek, że osoby i grupy społeczne posiadające duży kapitał symboliczny po prostu są lepsze i ich lepsze społeczne usytuowanie jest normalne, nie poddają go więc refleksji.

(…)

Przykładem, na którym najłatwiej jest to zobrazować, są relacje pomiędzy płciami (w których także zachodzi zjawisko przemocy symbolicznej). Większość kobiet pragnie mężczyzny wyższego, bogatszego, silniejszego i uznaje bezrefleksyjnie, że znalezienie takiego właśnie leży w ich osobistym interesie, podczas gdy taki układ umieszcza je w pozycji podporządkowanej temu mężczyźnie (i mężczyznom w ogóle), która to sytuacja leży bardziej w interesie mężczyzny. Jest to klasyczny przypadek działania przemocy symbolicznej, kobiety mają bowiem takie wyobrażenia wskutek oddziaływania kultury opartej na męskiej dominacji.

Za: wikipedia